دیگر مگرش به خواب بینم...

امروز آزاده و فاطمه و نیلوفرو مینا اومده بودن دانشگاه ما.اومده بودن دیدن من.وای نمیدونین چه حسی داشتم وقتی دونه دونشون روبغل میکردم.نمیدونین چه حسی داشتم وقتی نیلوفر رو بعد از این همه ماه و مدت میدیدم.اصلا کلا فکر میکنم مشخص بود که یه جور دیگه ای شده بودم.منی که اون قدر بی حال و آروم توی دانشگاه راه میرم و نگاه میکنم انگار فرق کرده بودم.یه چند ساعتی یادم رفته بود اون جو مرده و ساکت رو.اون جوی که نمیشه توش بهاره ی خالص بود.آره شده بودم همون بهاره ای که توی مدرسه بودم .با همون شوخی ها با همون حرفها.اما میدونم که هممون توی چشمای همدیگه، توی سکوتی که بینمون حکم فرما میشد و نمیتونستیم بشکنیمش و درآخر توی اون لحظه های آخر سرود ملی" میخواند آواز" که من و آزاده زدیم زیر گریه و دیگه نمیشد جمعمون کرد همون غم گنده ای که ته دل هممون بود رو حس میکردیم.نیازی به گفتن نبود.هممون میدونستیم داریم چی میکشیم.آره من دور افتادم.من از اونا خیلی دور افتادم.آره به طور بدی تنهام توی این دانشگاه به اون گندگی که دیدین و دیدن ومیبینم هر روز.نمیخوام یاد تلخی هاش بیافتم.میخوام تک تک لحظه هاش رو ثبت کنم.از ناهار خوردنمون گرفته تا آپ کردن ننه نویده بعد از این همه وقت.چقدر این وبلاگ رو دوست دارم.چون همه چیزش سادست و خوبه و عالیه  وخودمونیم و خودمون. نمیدونم چی بگم که بگم چقدر ازبودنشون شاد بودم.از چشمک بازی کردن تو چمن های روبروی دانشکده گرفته تا سرودملی خوندن و داد زدن زیر بارونی که دیگه شک ندارم فقط به خاطر من اومد.یهو اومد یهو هم تموم شد.چقدر خندیدیم به اون برنامه های بامزه ای که ما نوشته بودیم و چقدر خندیدیم به نمره های ترممون و اینکه ترم اول چه نمره های باحالی گرفتیم ماها.چقدر متعجب بودن از خلوت بودن دانشگاه و چه مشتاق بود مینا برای دیدن برقی ها و من هرچی میگشتم کمترمیافتم تا بهش نشون بدم.و چقدر ثمین خوب و مهربونه که این همه نبودن من رو تحمل کرد و غر نزد.ثمین همین جا ازت به اندازه ی کلی تا ممنونم که درکم کردی که از دیدن دوستام ذوق مرگ شده بودم.چقدر دلم میخواست امروز تموم نمیشد و اونها همیشه بودن مثل دوران مدرسه.و خداحافظی بد و یه جوری ماها با همدیگه و اس ام اس من به آزاده و جوابش که واقعا دلم میخواد واقعی باشه وباشه برای همیشه چون اون همون چیزی بود که هفت سال تو گروه دوستیه ما همیشه به هم میگفتیم که :

"مهم با هم بودنه..."

 

/ 4 نظر / 7 بازدید
animitto

tears again but completely different

azadeh

nemidoonam chi bayad begam..alan hodoode 1 sa@e ke in page commenta jolom baze o haminjoor sefid moonde o man dar talasham ke begam behet ke cheghad delam tang shode va3 oon rooza..!roozayi k az bachegiamoon shooroo shod,az nanehnavide..zabane ba maze i ke sakhtim ke faghat ye vaje dashto faghat khodemoon boodim ke mifahmidim chi migim beham..vay ke che shad boodim ma..roozaye avval dabirestanemoon ke madre3 mikhas bezoor vadaremoon kone be konkoor khoondano tahasoonemoon ke hame ham seda shode boodimo dad mizadim "ya marg ya azmoon jame na" ke moaffagh ham shodim..roozayi ke taze yadgerefte boodim sorood melli khoondano charkhidane vasate hayato..mikham begam cheghad delam tang shode va3 oon halghe haye sorood mellimoon vaghtayi ke baroon miooamado ma ba manto maghne'eye khis ba tamame vojood faryad mizadim ke "jari dar lahze haye nabe boodan jari dar in avaz ta abad mimanim".. va3 shabaye ghable karga ke zoodtar az 10e shab nemirecdim khoone ..va3 khode shabe karga ke ta sob bidar boodim

azadeh

va3 khode shabe karga ke ta sob bidar boodimo ta akhrin lahze dashtim a.b.f amoono 2ros mikardimo akharesham buge baztabesh 2ros nashod..va3 up kardane nanehnavideh ke hatta shabe kargaham vel konesh naboodim.. va3 kadohaye tavvallodamoon ke hamishe ye chiiz boodo ma ba didanesh zogh zade mishodim:D.. va3 metr kardanaye har roozemoon..va3 hame chio hame chi..bahare,manam delam tang shode,kheili..kash beshe ke hich vaght az yad nabarim in sho'aremoono ke"mohem ba ham boodane"...m

azadeh

ehsas mikonam ye mazerate bozorg behet bedehkaram ke neveshte haye akhareto nakhoondam..in bar ke up kardi ye nedayi bede hatmani