I've been addicted to you

میخوام بدونین که اینجا رو نمیبندم چون نمیشه یه تیکه از زندگی رو ازش جدا کرد...چون نمیشه یه قسمتی از وجودت رو بکشی بدون اینکه بمیری و من نمیخوام بمیرم..میخوام همیشه یادم باشه کی بودم و کی شدم و چرا بودم و چرا هستم وچرا این وبلاگ رو زدم و چرا توش نوشتم و چرا توش گریه کردم و چرا توش شکستم وچرا الان میخوام ترکش کنم.
میخوام همیشه یادم باشه که چقدر اینجا رو دوست داشتم چقدر برام آخر دنیا بوده ....چقدر برام عزیز بوده و چقدر خواننده هاش رو دوست داشتم که فکر نمیکنم دیگه یه نفر هم ازش مونده باشه ...
از همون روزی که فلانی اومد باهام حرف زد و وبلاگ قبلیم رو بستم و این رو باز کردم با هدف و انگیزه ..از اون روزی که توش دوست های خوبی گیر آوردم...از او ن روزی که فقط برای یه نفر توش مطلب مینوشتم..از اون روزی که اون یه نفر رفت و من هنوز اینجا زنده بودم... از اون روزی که شروع کردم به نوشتم برای کسی که شاید یه روز بیاد و بفهمه که براش مینوشتم برای مخاطب نانشناس..برای تنها کسی که شاید دوستم داشته باشه.
روزی که این وبلاگ شد مطلب یه روزنامه و من چقدر بهش افتخار میکردم که چقدر تونستم تغییر ایجاد کنم ..از اون روزی که به خاطر کنکور ولش کردم تا روزی که دوباره بهش برگشتم .میخوام همیشه بدونم که چقدراینجا برام عزیزه ولی دیگه نمیشه ادامش داد. دیگه نمیتونم با این استایل ادامه بدم چون این دیگه استایل بهاره نیست.اینجا خیلی غمگین تر از اون چیزیه که باید باشه و من دیگه این همه غم و خاطره دردناک رو نمیتونم تحمل کنم حتی قالبش هم دیگه دلگیر شده  و مثل یه آدمی که کوچ میکنه میخوام خونه خودم رو ترک کنم و روی تمام وسایلش یه پارچه سفید بکشم چمدونم رو ببندم و چراغ ها رو خاموش کنم و در رو ببندم و برم ...نه اشتباه نکنید من در رو نمیخوام قفل کنم یعنی اینجا قراره همیشه وجود داشته باشه حداقل تا زمانی که پرشین بلاگ بخواد تعطیلش کنه خواهد بود.
هنوز جای دیگه ای برای بودنم در نظر نگرفتم. فقط میخوام یه روح سرگردان باشم تو گوگل ریدر یا توییتر که گاهی یکی دوجمله حرف دلش رو اونجاها میزنه میدونم که اینجا دیگه خواننده ای نداره ولی اگه کسی اومد که اینجا رو میخونده میتونه کامنت بزاره و من اگه جای جدیدی داشتم اگه دوست داشت آدرسش رو براش ایمیل میکنم .ساری به خاطر اینکه اینهمه سکیوریتیم رفته بالا و نمیگم کجا میخوام برم شاید چون جاده خودش بهترین خونه هرکسی میتونه باشه وقتی مقصدی نباشه.
بستن اینجا برای من خیلی سخته ولی کاریه که باید انجام بدم.
Goodbye my lover. Goodbye my Friend. You have been the one, you have been the one for me
Let's just cry cry on each other shoulder and tell each other It can't just be over
خدانگهدار

 

/ 10 نظر / 23 بازدید
samin

فک کنم 89 درصد می فهمم حست رو تجربش کردم و اینکه خدا نگهدار

لیلی

سلام.من نزدیک به یک سال بود میخوندم اینجارو.حیف شد

M.M

6 ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــال انتصافا خیلی سخته یک کار روتین رو 6 ســــــــــــــــــــــال انجام بدی ولی سخت تر، دل کندن ازشه موفق باشید

پریا

بهاره من تازه اومدم این جا رو دوباره بخون . نرووووو

فریبرز

منو تنها نگذار

داداش علیرضا

سلام با اینکه سال 90 تمام شد اما وبلاگت هنوز خواننده داره یک خواننده که واقعا مشتاقه بدونه که آدرس وبلاگ جدیدت چیه؟ شاید باورت نشه ولی از این قالب ساده و به ظاهر غمگین خیلی خوشم اومد خیلی متناسبه با احساسی که الآن دارم سال نو مبارک[دست]

داداش علیرضا

راستی یادت نره این روزها خیلی شیرینی و آجیل نخوری ...یا چاق میشی یا مریض.مراقب خودت باش[نیشخند][خداحافظ] منتظر پیامتماااا[چشمک][خداحافظ]

ستاره

سلام....همیشه با رفتن و بریدن / خاطره ها از یاد نمیره ...گاهی این کار بیشتر از هر حس دیگه ای ازارت میده....شاید یکی مثل من که از همه بیزار شده ولی بازم دنبال عشقش می گرده وضعش داغون تره ! به قول خودت نمیدونم تونستم منظورمو بفهمونم یا نه . چون الان حسابی قاطی کردم ! ایمیلمم گذاشتم برات....خودت گفتی....

ارس

اولین باره که تو وبلاگت میام سرود ملی تونو سرچ کردم تو گوگل و اینطوری شد که ازاین جا سر در آوردم! جالبه که اولین باری که یه چیزی رو می بینی باهاش خداحافظی کنی :)

Talkative

اوه! عمرن اینجا سر نمیزنی و این کامنت رو نمیخونی...! ولی خب من دوست دارم الان اینجا کامنت بذارم ی جورایی ی آدم در گذشته مانده ای ام! ولی انصافا الان که بهش فکر میکنم انگار هزار سال گذشته حتی برای خودم ب چیزا و دوستی هایی چنگ زدم که خیلی وقته تموم شدن حتی اینکه الان اومدم سر زدم اینجا! هه...