< درخت ممنوعه - حرفهای جامونده


حرفهای جامونده

...
درخت ممنوعه

کسی شاخه های وحشی و افسار گسیخته ی احساس مرا حرص نکرده بود

                                                         و کسی میوه ی افسانه ای آن را نچشیده بود

اما تو آمدی

    و با قدم های رقص گونه ات تنه ی خشک غرور مرا در نوردیدی

                                دستان لرزان و نحیفت را دراز کردی و شیشه ی عمر مرا دزدیدی

من به خود لرزیدم

               من که قرن ها عمر کرده بودم

                                من که شاهزاده ی درختان بودم

                                               من که هزاران هزار زمستان دیده و دم بر نیاورده بودم

ثمره ی وجودم در دستانت بالا و پایین میرفت

                        و تو میخندیدی و شوق ماندگاری و جاودانگی در چشمانت موج میزد

تو آواز میخواندی وسماع میکردی

                 و من از نوای تو بی خود میشدم

                                برگ های تمنایم همچون قطرات بی باک باران بر سرت می بارید

ناگهان،ایستادی

            و به گنج آتشین درون دستانت خیره شدی

                                    من خشک شدم که چیزی نبودم جز آنچه تو داشتی

تو لبخند زدی

          درنگ نکردی

                 حریصانه و با اشتیاق یک گاز از سیب سرخ وجودم زدی

                                                   من مات مانده بودم         

                                                                 و مرگ تدریجی خویش را نظاره میکردم

برق از نگاهت رخت بر بست

                        و ترس جای آن را گرفت

                                                وحشت زده سیب را رها کردی

                                                                                    و گریختی

نسیم پاییزی به آرامی می وزد

                        و اشک های زردم را در هوا به رقص وا می دارد

سالهاست که شیشه ی عمرم شکسته

                        و من همچنان هستم

                                    همچون تو که جاودانه ای

                                                            در قلب کوچک من

 

+نوشته شده در ۱۳۸٩/۳/۱۱ساعت۸:٥۱ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()