< White demon, widen your heart's scope - حرفهای جامونده


حرفهای جامونده

...
White demon, widen your heart's scope

 

یه آهنگ هست که همیشه وصف حال منه...هر زمان برای یک نفر...لعنتی همش مال منه و همینه که یک ساله زنگ گوشیم شده.اگه هنوز میشد رو وبلاگم آهنگ بزارم مطمئنن همین میشد و خب چون نمیشه شعرش رو مینویسم و لینکش رو هم میدم خواستین گوش کنین. یه آهنگه دیگه هم هست که الان دقیقا منم.خلاصه دلم میخواست دوتاشون باشن توی این پست.

MY IMMORTAL

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Because your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I've held your hand through all of these years
But you still have all of me

You used to captivate me
by your resonating light
But now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts my once pleasant dreams
Your voice it chased away all the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I've held your hand through all of these years
But you still have all of me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I've held your hand through all of these years
But you still have all of me

 

 

 و اون یکی آهنگ رو هم لینک خودش و شعرش رو میزارم.

پی ان:ظهر داشت بارون میومد و من جلوی پنجره نشسته بودم و گریه میکردم.برای دو نفر دعا کردم..دعا کردم که خدا مراقبشون باشه.با خودم فکر کردم حتی آسمون هم از بس غم روی شونه هاش سنگینی میکنه یهو این شکلی هرچند وقت یه بار ناله و شیون میکنه و اشک میریزه...درعجبم چطور زمین این همه غم رو تحمل میکنه و از هم نمیپاشه...اون وقت وقتی یه بار از بس این شراره های درونیش زیاد شدن و دیگه تاب تحمل نداره میاد به خودش بلرزه،باز آدما از خشم طبیعت ازش نام میبرن و بنای ناله و نفرین میزارن...بیچاره این زمین که حتی اجازه نداره بلرزه مبادا آدما بمیرن..تازه آخرشم هممون میگیم دنیا یعنی دنی و پست و هرچی فحش آبداره نثارش میکنیم.

وای به روزی که دل دنیا هم از دست کارای ما بگیره و دیگه نتونه تحملمون کنه...

 

 

+نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/٢٥ساعت٦:٠٥ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()