< بار دگر شوق دگر از پس دیوار - حرفهای جامونده


حرفهای جامونده

...
بار دگر شوق دگر از پس دیوار

سلام.خودم هم دقیقا نمیدونم از کجا باید شروع کنم اما همین که الان کنکور تموم شده خودش پایان و یا آغاز خوبیه.وای من چقدردر حسرت نوشتن در اینجا میسوختم و چقدردوستام از تحمل بد خلقی ها لج بازی ها و گیرها و ... بازی های من به ستوه اومدن. دلم میخواد ازشون تشکر کنم که زیادی بودنم رو تحمل کردن.شماها نمیفهمید من چی میگم  چون نبودید که ببینید من چقدر داغون بودم.البته الانم هستم اما نه به اندازه ی قبل. نمیدونید چه دردیه وقتی سعی کنی نوشته هات رو در حد و اندازه ی یه sms کوتاه کنی تا فقط گفته باشی.نمیدونید چه دردیه وقتی دفتر و هرچیزی که روزگاری بدون اونا یک لحظه هم زنده نبودی رو بزاری ته کمد درشم قفل کنی. من تنها آرزوم برگشتن بود.بهاره شدن بود. بهاره ای که خودم با دستای خودم تو کویر زنده به گورش کردم و حتی فرصت برگشتن و گریه کردن بر سر مزارش رو هم پیدا نکردم.همیشه گفتم بهاره بودن سخته اما امسال فهمیدم بهاره نبودن خیلی سخت تره.کلی امسال نوشته های کوتاه دارم که دوست دارم همشون رو بزارم بخونید.اما نه این کار رو نمیکنم.اونا محکومن به حبس ابدی لابه لای کتاب دفترهام.

میخواستم باهاتون حرف بزنم البته اگه هنوز سر به این سرای بیکسی بهاره میزنید.

این یکی از  اوناییه که خودم دوستش دارم:

باران شبانگاه

           بارانی آرام،بی ریا،بدون تزویر

                  به دور از چشم رهگذران

                       به زیر پای عابران

                           همچون لالایی مهربان مادران

                                بر سنگفرش خیابان

                                    بغض اسیر آسمان

                                         درگلوی ابرهای غران

                                              در کوتاهترین زمان

                                                  خاطرات شوم و کثیف زمینیان

                                                                            را شست...

فعلا خدانگهداربامن حرف نزن

+نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٦ساعت۸:٢٦ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()