< شبگرد پیر تنها - حرفهای جامونده


حرفهای جامونده

...
شبگرد پیر تنها

ای ساربان گم شده در کویر
                         تو را به خدا لحظه ای بایست
                                   نفس هایم به شماره افتاده اند 
                                   و زانوانم دیگر توان کشیدن جسمم را ندارند


                         تو را به خدا لحظه ای درنگ کن
                              آفتاب سوزان سوی چشمانم را به تاراج برده
                            و دیگر هیچ نمیبینم جز شراره های آتش درون تو

ای ساربان بی قافله

                  لحظه ای را دراین عرصه ی نیستی بگذران

                       دستانم دیگر قدرت فشردن انگشتان لرزانت را ندارند

ای ساربان سرگردان

                لحظه ای چشم از سراب ها بردار

                   اشک هایم دیگر قلب خشکی زده ات را سیراب نمیکنند

وای ساربان شوریده حال

                       مرا دریاب 

                                  روح اسیرم نیازمند عصیان خونین توست...

(همینه رسم این دنیا)

خدانگهدار

 (یه سوال من وقتی میرم تو آمار وبلاگم با یه آماره خیلی عجیب روبرو میشم بعد واسم سوال میشه که راسته یانه آخه اگه واقعا آدمهایی اینجا رو میخونن پس چرا همیشه نظراتم صفره .الله اعلم و انا نادان)

(در ضمن دلم میخواست داد بزنم ولی چون نمیشد نشد.دلم نمیخواد برم که تنها شم که تنها شه که نباشم که ببینه نیستم)    

 

                                   

+نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٢/۱٩ساعت۱۱:٠٢ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()