< حرفهای جامونده


حرفهای جامونده

...
سلامت را نميخواهند پاسخ گفت سرها در گريبان است...

سلام.این دفعه یه حرفی برای گفتن دارم شاید حرفی که خیلی وقت بود حی می اومدم بزنم ولی نمیشد.دوست خوبمون حافظ کمکم کرد تا حرفم رو بزنم:

یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد          

                                                     دوستی که آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست  

                                                    خون چکید از شاخ گل ابر بهاران را چه شد

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی  

                                                حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست        

                                                   تابش خورشید و سعی باد وباران را چه شد

شهریاران بود وخاک مهربانان این دیار     

                                                      مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد

کوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند    

                                                  کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

صد هزاران گل شکفت وبانگ مرغی بر نخاست 

                                                    عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمیسازد مگر عودش بسوخت

                                               کس ندارد ذوق مستی می گساران را چه شد

                              حافظ اسرار الهی کس نمیداند خموش

                           از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

همین دیگه فعلا.

خدانگهدار

+نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٠/۱٩ساعت٢:٠٤ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()
هوا سرده

سلام.

پس از مدت ها اوووووووووووووه نه پس از ماه ها اومدم سراغ این دخمه ی دوست داشتنی خودم که خیلی چیزها ازش یاد گرفتم و خیلی چیزها ازم یاد گرفته.

خوب نیومدم زیاد حرف بزنم.شاید یه جورایی اومدم ابراز وجود کنم.آخه تازگی ها تو وجود خودمم شک کردم.

دلم برای اینجا و حرفهام و کارام و حتی اون وقتی که صرف میکردم اون نوشته های طولانی رو که شاید تنها ثمره ی بودنم بودن رو مینوشتم.

نمیدونم الان اسم این جور زندگی کردن چیه یاشایدم دارم اشتباه میکنم اینی که من میگم اسمش زندگی کردن نیست زنده بودنه.

نمی دونید دارم با چه چیزهایی می جنگم.هر یه ماه یه بار کارم شده اینکه...

نه مهم نیست.میگذرد.مهم اینه که من هر چه قدر هم خودم رو توی صندوقچه قایم کرده باشم اون زنده است.یه قول یکی اگه برام ارزش داشته باشه آخر سر یه روزی میرم دنبالش و بازش میکنم.

من برمیگردم.برمیگردم.و اونهایی رو هم که رفتن رو باز میگردونم حتی اگه فقط یک نفر باشه.

فعلا خدانگهدار

+نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٠/٩ساعت۱٢:٢٤ ‎ب.ظتوسط bahareh m.s.h | حرف ها ()